Dinosaur Jr. ken ik al een jaar of vijftien, eigenlijk sinds ik de alternatieve muziek ging ontdekken. Nooit was ik ertoe gekomen om naar een concert van hen te gaan. Ik ging sowieso weinig. Ik ben niet zo van de mensenmassa’s en het je ongeremd laten gaan. Sinds ik met mijn vriendin samenwoon sta ik er wat meer voor open en gaan we geregeld naar concerten (vooral op mijn initiatief). We zijn inmiddels al 3x naar Mogwai geweest, naar Gé Reinders, Rowwen Heze, John Watts (2x), Spinvis (2x), Tiger Lillies en zo nog her en der wat.
Vanavond dus Dinosaur in de Watt (het oude Nighttown, waar ik dus nog nog nooit eerder geweest was, hoewel ik al twintig jaar in Rotterdam woon…). Dinosaur Jr. is gitaar georiënteerde muziek. Het is hard, melodieus en wordt vooral gekenmerkt door de melancholie van J. Mascis, zowel in zijn teksten als in zijn manier van zingen. Zijn platen lijken echter helaas allemaal nogal op elkaar. En een echt meesterwerk heeft al die tijd dat de band bestaat nog op zich laten wachten. Zelf vind ik de plaat die ik zelf ook heb: Where You Been de beste die ze gemaakt hebben. Een onkarakteristiek verzorgde studioplaat waarop een aantal sterke liedjes staat. Van Where You Been werd vanavond als ik me niet vergis het eerste nummer: Out There gespeeld. Van de rest van de set kan ik de nummers lang niet allemaal niet concreet aangeven (teveel op elkaar lijkend, en ik te weinig een echte fan, ben ik bang). Wel dat ze (uiteraard) de Dinosaur Jr. klassieker Freak Scene speelden. Dit is een soort oernummer van hen, waarbij het soms wel lijkt of het merendeel van hun volgende nummers later als klonen van dit klassieke nummer aan hun oeuvre werden toegevoegd.
Waarom ik ook ging: vanwege de reputatie dat Dinosaur Jr. een zeer luide band is. Daarin stelden ze me niet teleur vanavond. Ze speelden loeihard en naarmate het concert het einde naderde werd de volumeknop nog eens flink opengedraaid. Zwaar verdoofd als na een ingreep in het ziekenhuis verliet ik de Watt. De stadsgeluiden bereikten mij na afloop met een aangename dofheid en afstand. Om de een of andere reden geeft je dat een prettig en gelouterd gevoel. Het geluid die avond was weliswaar inderdaad hard, en enigszins vergelijkbaar met Mogwai, maar ik vond de sound wat minder clean. Dat maakte het concert voor je gehoor wat minder gemakkelijk te verteren.
In zijn vrije tijd beoefent J Mascis het edele schaakspel
De meeste liedjes die avond werden gezongen door J. Mascis. Nou ja zingen, vaak meer een soort gepiep en in veel gevallen was hij onverstaanbaar en kwam niet uit boven de enorme bak teringherrie. Naast J. bestaat Dinosaur uit drummer Murph en bassist Lou Barlow, die ook zingt. Barlow heeft ook zelf soloplaten gemaakt (onder andere enkele prachtige nummers als Sebadoh) en heeft wel heel wat meer in zijn mars heeft dan het ene nummer dat hij van de bandleider gisteravond mocht zingen. Daarmee werd de hiërarchie in de band overigens wel duidelijk. Ik denk dat Barlow eerder om financiële redenen dan om die van creatieve aard nog deel uit maakt van de band en daarmee een wereldtoernee maakt ter promotie van de laatste plaat Farm.
Resumerend: Niet echt super indrukwekkend, maar wel lekker hard en verzengend. Goed om de inmiddels redelijk stram geworden J. Mascis en zijn band die ik al zo lang ken en waarvan ik de platen al zo lang draai eens echt op het podium te hebben gezien.
Het voorprogramma was overigens de uit Athens (REM!) afkomstige band Dead Confederate. Het zag er wat alternatief uit met een deprimerend ogende zanger die het haar als een gesloten gordijn voor zijn ogen hield en gitaristen met een baard alsof ze een jaar ongewassen in de woestijn hadden gebivakkeerd. Ik vond ze erg goed hoewel de zang beter kon. Het was bij tijden snoeihard en episch met sterke nummers die in heftige crescendo’s ontspoorden. Een jonge band met nog veel ruimte voor groei, spelend met hart en ziel. Om in de gaten te houden.
